Potworek straszny, szkielet i czacha,
Z uszami wielkimi, czeka na malucha.
Kości białe, że aż promieniują,
Aż prośbą krzyczą, by je pomalować!
Może w czerwieni żar będzie się tlił,
W zieleni trawy, co wokół się ścielił.
A uszy niech będą niebieskie, jak niebo,
Albo pomarańczowe, jak słońce i chleb.
Oczy żółte, z nich iskry niech płyną,
Pazury ostre, jak stal błyszcząco.
Na łapach przednich, w nich może złoto,
Na nogach brązy, to będzie och, co to!
Szkielet wesoły, choć tak pokręcony,
Czeka na kolory, by był uradowany.
Zrób z niego stwora, co serce podbije,
Niech barwy świata w nim zabłysną żywo!
