Gwiazda śniegu, wzór cudny,
Czaruje kształtem, każdy dni.
Lecz pusta, czekając na barwy,
By ożyć mogła w pełni, naprawdę.
Może będzie zimowa, w bieli,
Z błękitem delikatnym jak welon.
A może wręcz przeciwnie, ogniem płonie,
Czerwień, pomarańcz w barwnym szaleństwie.
Zielony liść, co się rozwija,
Złoty promień słońca, co świat ożywia.
Fioletowy aksamit, niczym noc,
I żółty, jak promyk, co daje moc.
Każde z ramion, jak płatek liścia,
Gotowe na dotyk, co kolor w nie wpija.
Zrób z niej arcydzieło, dzieło sztuki,
Niech tęcza się w niej mieni, bez smutku.
Gwiazda śniegu, czekasz na pociągnięcia,
Kredką, flamastrem, pędzla dotknięcia.
Stwórz swój świat, swą wizję, swój sen,
I spraw, by gwiazda ta, była piękna, jak dzień!
