Siedzi piesek, wesoły pies,
Wokół futerko, aż miło rzec.
Uszka sterczą, ogonek macha,
Kolorów paleta, niczym tęcza blacha.
Ząbki białe, język różowy,
Oczy bystre, wzrok wesołowy.
Na szyi szalik, jak szpicowy płaszcz,
Może być brązowy, albo zimowy biały.
Pazurki czarne, łapki gotowe,
Do biegu, do skoku, do przygód nowe.
Może być rudy, może być bury,
Zostaw ślady pędzla, jak stare chmury.
Zieleń trawy, błękit nieba,
Słońce żółte, niczym potrzeba.
W cieniu drzew, cieple wiatru,
Piesek czeka, aż skończysz go malować jutro.
To pies wilka, z rodu zimowego,
Szary, biały, czy może coś nowego?
Wyobraźnia malarza, jedyna jest granica,
Daj mu życie w kolorze, radość odkrycia.
