Witaj psiaczku, piękny, kudłaty,
masz czarne plamy, sierść twoją bogatą.
Twe oczka błyszczą, jak nocne gwiazdki,
czernią otoczone, jak ciemne macki.
Uszka zwisają, jak miękkie jedwabie,
mogą być brązowe, lub w słońcu łagawne.
Ciało owłosione, z grzywą jak lwia,
złotem lub brązem może lśnić twa.
Na łapkach poduszki, różowe jak róże,
pazurki czernieją, jak nocne kałuże.
Ogon zakręcony, puszysty jak miś,
może być biały, lub beżowy bliż.
Na grzbiecie kładę, brązu odcień głęboki,
a może tam będzie, zieleń jak z wiosny potoki?
Szyję otulę, błękitem spokojnym,
jak niebo letnie, nad polem łagodnym.
Na pyszczku plamy, ciemniejsze niż noc,
chcę je namalować, z wielką mocą.
Uszy otoczę, odcieniem śmietanowym,
jak chmurki na niebie, tańczącym wiatrem nowym.
A nosik czarniutki, jak punkt na mapie,
będzie wesoły, w tej całej zabawie.
Łapki pomaluję, na jasny, złocisty,
jak promień słońca, ciepły i czysty.
Grzywa falująca, w kolorach tęczy się mieni,
od czerwieni do fioletu, tworząc z niej imię.
Psiku, psiaczku, mój przyjacielu miły,
jak pięknie wyglądasz, gdy kolory się kwiliły!
Niech każdy pociągnięcie, pędzlem czy kredką,
ożywi cię psiaczku, uczynią cię wielkim.
Więc malujmy śmiało, z sercem otwartym,
by ten piesek był dla nas, światem bogatym.
