Na gałęzi orzeł siedzi,
Skrzydła rozłożone jak u wiedźmy.
Oczy ma bystre, wzrok przenikliwy,
Pazury ostre, chwyt śmiertelny.
W jego piórach barwy się mienią,
Brązy i szarości w tańcu się kręcą.
Skrzydła rozpostarte, gotowe do lotu,
Wzbijają się w powietrze z siłą i lotem.
Głowa podniesiona, dumna postawa,
Wzrok wbity w dal, jakby łowca szukał.
Na gałęzi mocnej, korą pokrytej,
Orzeł czeka cierpliwie, gotowy do bitwy.
Może zechcesz go ubarwić złotem,
Srebrem lub miedzią, by lśnił z całą mocą.
Lub dasz mu pióra w barwach tęczy,
By wśród natury piękno swej krasy niósł.
Bo w kolorach tych tkwi jego siła,
W każdej plamie barwy moc jego odkryta.
Orzeł dumny, symbol mocy i wolności,
Gotowy do podboju, w chmurach i jasności.
