W mandali tej, co barw szuka,
niech serce malarza przygódka.
W centrum koło, jak słońce złote,
rozpływa się w barwach, radość niesie.
Płatki wirują, zielenią płoną,
jak łąka kwitnąca, co snem otulona.
Niebieskie fale, jak morska głębia,
wypełnią kontury, co w blasku się zbiegą.
Pomarańcz i czerwień, jak płomień się wzbija,
w tym wzorze zaklętym, co życie rozwija.
Fiolety głębokie, jak noc tajemnicza,
dodadzą charakteru, siły spływająca.
Każdy okrąg, jak oko wpatrzone,
w paletę barw, co tęsknie wołane.
Linie wiją się w tańcu, jak strumień żywy,
a w każdym zakręcie, kolorów odkrycie.
Niech biel pozostanie, jak czyste westchnienie,
kontrastem dla barw, co w sercu pragnienie.
Żółcie słoneczne, jak promyk nadziei,
rozświetlą przestrzeń, co w ciszy się ściele.
Brązy ziemi, jak fundament trwały,
podtrzymają całość, by nie osłabły.
Różowe akcenty, jak lekki muśnięcie,
dodadzą subtelności, co w oku mignienie.
Ta mandala czeka, na sztuki Twej czar,
by światłem kolorów, napełniła się wraz.
Od środka na zewnątrz, jak duszy rozkwit,
niech każdy pociągnięcie, będzie barwny byt.
W kole rytmu, w harmonii barwowej,
stwórz dzieło sztuki, co zachwyci odnowy.
Niech każdy odcień, opowie swą treść,
w tej mandali cudnej, co piękno niesie.
