W lesie, gdzie drzewa wysokie stoją,
Stoi kotek w kapturze, z miną trochę niemrawą.
Może zmarzł trochę, może strach go ogarnia,
Czas więc na kolory, by uśmiech mu się zapomniał!
Kaptur może być zielony, jak liście na drzewach,
Albo niebieski jak niebo, co nad nami śpiewa.
A może czerwony, jak koraliki na szyi,
Których kotek ma kilka, dla ozdoby, nie dla psoty.
Kurtka jego może być brązowa, jak kora drzew,
Lub szara, jak kamyczki, co tworzą leśny zew.
A spodnie mogą być białe, jak śnieg, co spadł na ziemię,
Lub żółte, jak promyk słońca, co rozgania ciemność.
Rękawiczki niech będą pomarańczowe, jak dynia w sadzie,
A buty niech lśnią zielenią, jak trawa w lecie, na osadzie.
Pasek wokół talii, niech będzie złoty jak skarb,
A guziczki na kurtce, niech błyszczą jak mały gar.
Oczy niech będą niebieskie, jak letnie niebo,
A nosek niech będzie czarny, jak noc, co się już przebrzmiała.
Uszka mogą być różowe, jak płatki dzikiej róży,
A policzki niech zarumieni się, jak jabłuszko dojrzałe.
Tak oto kotek w lesie, pełen barw i życia,
Zapomni o smutku, o strachu i o biciu.
Bo kolory to radość, to szczęście, to moc,
Co rozjaśnia świat, przegania smutną noc.
