Witaj, mały stworku, co masz oczy jak węgiel,
I uśmiech szeroki, w którym kryje się pędziel.
Twoje futerko, co czarne jak noc,
Zaraz rozweselimy, dodamy mu moc.
Czerwień dla uszu, jak róży kwitnącej,
Lub może błękity, jak niebo pachnącej.
Zielony dla wnętrza wielkiego tych oczu,
Niech błyszczą jak szmaragdy, bez żadnego znoju.
A uśmiech ten groźny, niech zyska kolory,
Żółte jak słońce, lub pomarańczowe lore.
W środku tej paszczy, zębów szereg bielony,
Niech lśni jak perły, świeżo oszlifowany.
Brązowe rękawiczki, na łapach kudłatych,
Niech będą jak ziemia, lub jak misie bogate.
A brzuch ten okrągły, z tajemniczym wzorem,
Może zdobimy fioletem, z lekkością piorunem.
Te wzorki na brzuchu, jak znaki prastare,
Niech przyjmą złociste, lub srebrzyste barwy.
Spodenki na biodrach, co białe jak chmura,
Niech wpadną w purpurę, lub w barwy papryka.
Twe łapki kudłate, z palcami jak pnie,
Niech zyskają odcień, jak kora na dnie.
A ślady te z tyłu co w linie się układają,
Niech w pastelach się mienią, wesoło śmigają.
Ten stworek z rysunku, gotowy do barw,
Czeka cierpliwie, na Twoje wybory.
Niech światło i radość, tym barwami popłynie,
Wprost z serca malucha, co teraz tu ginie
Wśród kredek i farbek, w magicznej krainie.
