Oto potworek, co strach sieje,
Ale kolorem go pokonaj w biegu.
Ma oczy złości, zęby ostre jak nóż,
Więc go pokoloruj, nie bądź jak próżny mąż.
Sierść jego może być brązowa,
Albo czarna, jak noc, gdy się chowa.
A może fioletowa, jak tajemnica,
Która w sercu każdego się ukrywa.
Usta ma szeroko otwarte,
W nich zęby jak kołki, ostre i kute.
Tu można użyć bieli, albo złota,
By błyszczały jak perły od młota.
Brzuch ma lekko zarysowany,
Jak sześciopak wyrzeźbiony.
Zielony, pomarańczowy, lub czerwony,
Każdy kolor go uczyni oszalały.
Na biodrach ma pasek, diament na nim lśni,
Tu żółty, tu niebieski, jak tęczy sny.
A łapki ma zakończone pazurami,
Szare, granatowe, lub z nimi czarnymi.
Wokół niego kręci się ognista kula,
Czerwona, pomarańczowa, co w oczach się skryła.
Oraz zielone badyle, jak gałęzie,
By jeszcze bardziej potwora czyniły w ofensywie.
Cały obrazek w ramce stoi,
Prosty, czarno-biały, jak na dziecięcej stoicy.
Lecz gdy go pokolorujesz, życie w nim zagości,
Ten potworek wesoły, pełen kolorowej radości!
