Na kartce kwitnie piękny kwiat,
wnętrze wiruje, płatki łamią świat.
Słońce złociście barwi środek,
zielenią liści otacza ogródek.
Na górze płatków delikatny róż,
a niżej – czerwień, co wita już.
Na łodyżce, co w górę się pnie,
niech zagości też piękno, co tkwi we mnie.
Liście, co w dole delikatnie się pną,
szmaragdową barwą rozpalają nas.
Może fioletem delikatnie muśnięte,
jak welon wieczoru, cicho przykryte.
Każdy płatek, niczym jedwab lekki,
może przyjąć barwę, co budzi wdzięczny uśmiech.
Pomarańcz, żółcień, biel krystaliczna,
ta piękna roślina, taka magiczna.
Nawet w szarości, gdy braknie nam barw,
ten kwiat rozświetla serca jak zórz.
Więc chwyć kredki, farby w dłoń,
i stwórz arcydzieło, co wzruszy skroń.
Niech każdy ruch, każdy pociągnięcie,
przywoła radość, stworzy natchnienie.
Ten kwiat na obrazku, czeka na Ciebie,
byś dał mu życie, w barwnym potrzasku.
Więc koloruj śmiało, niech piękno się zjawi,
na kartce papieru, co wszystko objawi.
Od łodyżki aż po płatków krańce,
niech ta przyroda rozkwitnie w tańce.
