Na wzgórzach, gdzie wiatr gra
Wśród drzew, co szumią z dala,
Kolory słońce rozlało,
Po polach, co kwitną jak rajska gala.
Zielony niczym trawa, co wiosną się budzi,
Wypełni te wzgórza, gdzie życie swe ślady studzi.
Brązy ziemi, jak gdyby je oracz wołał,
Pokryją ścieżki, co w dal się przedzierają, mało.
Niebieski jak niebo, co chmurami się bawi,
Doda bieli chmurom, co słońce lekko skrywa.
Żółty jak słońce, co złoci wszystko wokoło,
Rozświetli kwiaty, by piękne były i wesoło.
Czerwony jak mak, co w zbożu się panoszy,
Dodaj go śmiało, by krajobraz był jeszcze lepszy.
Fioletowy jak chabry, co w trawie się kryją,
Ubarwią te pola, niech pięknie się rozwijają.
Pomarańczowy jak zachód słońca, co zmierzchem maluje,
Na horyzoncie, gdzie cisza dzień pożegna, tuląc.
Każdy kolor ma swoje miejsce, swoją rolę do spełnienia,
W tym obrazie natury, co zachwyca do natchnienia.
Rysunek prosty, lecz pełen uroku,
Czeka na dłonie, co nadadzą mu życia kroku.
Niech każdy pociągnięcie pędzla lub kredki
Stanie się dziełem sztuki, pełnym barw i uśmiechniętej łezki.
Od korony drzew, po ostatnie źdźbło trawy,
Niech kolory rozkwitną, przynosząc radość, zabawy.
Wzory pól, chmury na niebie, wszystko czeka,
Na sztukmistrza z pędzlem, co stworzy dzieło człowieka.
Zapamiętaj barwy, co życiem tętnią,
By krajobraz ten rozweselić, uczynić go pięknym.
Cały świat w kolorach, jak piękna przygoda,
W tej kolorowance, gdzie sztuka się rodzi od nowa.
