Oto kotek, co w stroju wojownika stoi,
Wesołą miną radość nam rozdaje.
Jego uszka czarne, jak noc głęboka,
A futerko może być żółte jak słonka.
W zbroi błyszczącej, co srebrem lśni,
Pancerz na piersi, co siłą go tchnie.
Na rękach opaski, białe jak śnieg,
Gotowy do walki, niczego nie lęka się.
Spodenki na nim, w kółka ozdobione,
Niebieskie czy zielone, jak morze czy polne.
A może czerwone, jak róża co kwitnie,
By kotek nasz dzielny był jeszcze wybitnie.
Oczy ma wielkie, jak bursztyny jasne,
Z rumieńcem na policzkach.
Włosy jak złoto, co słońcem skrzy,
Albo jak ciemna czekolada, gdy dzień się ćmi.
Koloruj go śmiało, niechaj świat się mieni,
W barwach tęczy, co zawsze się cieni.
Ten kotek wesoły, z uśmiechem na twarzy,
Czeka na kolory, co go w piękno odważy.
