Kotek siedzi pręgowany,
Z czarnym nosem, oczkiem granym.
Futro może być rudawy,
Lub w prążki, niby trawy.
Może szary być jak chmurka,
Albo biały jak piórka.
Uszka czarne, łapki białe,
Oczy jak dwa szafiry całe.
Ogon puszysty, długi, długi,
Kręci się jak pióra smugi.
Wąsy długie, białe, świeże,
W tej kolorowance piękno jeże.
Łapki czarne, co po śniegu,
Będą szły do swojego brzegu.
Uszka sterczą, czujne, małe,
Wszystko widzą, jak zuchwałe.
Kociak czeka na kolory,
By wnet znikły jego zmory.
Białe kartki, smutne, blade,
Zmienią się w barwne ballady.
Rudy, żółty, brąz i czarny,
Będą teraz jego garnki.
W tym malunku piękny kotek,
Będzie najpiękniejszy z wszystkich kotek.
