Biały kosmiczny ludek, co ślepo się włóczy,
Z pomocą kolorów do życia powróci.
Szary wizjer mu w oczy zagląda,
Może czerwony kombinezon mu przyda?
Żółty plecak lub zieloną czapkę,
Lub niebieski strój, co w kosmosie mknie.
Może fioletowy hełm mu się spodoba,
Lub pomarańczowy szalik, co wiatrem go hula.
Na planecie nieznanej, wśród gwiazd i planet,
Nasz bohater wesoło swój żywot prowadzi.
Choć wśród nich się kryje, nie boi się niczego,
Z farbami w ręku pokona każdego.
Niechaj barwy rozjaśnią mu ponure dnie,
Bo kolorowy świat jest zawsze lepszy, wiesz.
Od stóp do głów niechaj tęczą się mieni,
W tej kosmicznej podróży, co nigdy się nie kończy.
