Oto wojowniczka, co z bronią w ręku stoi,
Zbudzona mocą, gdy słońce nad nią wschodzi.
Włosy jej czarne jak noc bez księżyca,
A oczy jej w kolorze głębokiego lazuryca.
Płaszcz jej w odcieniach purpury i złota,
Jak królewski sztandar, co dumę i moc ochrania.
Zbroja na niej lśni, barwą stali hartowanej,
A na niej symbol słońca, blaskiem wiatru malowany.
Jej dłoń wyciągnięta, jakby świat wzywała,
By razem z nią w barwach słońca tańczyła.
Spodnie jej jak ziemia, w kolorze piasku ciepłego,
A na nogach ochraniacze, jak góry wysokie, niby śniegiem pokryte.
Broń jej w ręku, to gwiazda spadająca,
Błyszczy jak diament, w blasku słońca iskrząca.
Wokół niej burza kolorów, jak tęcza po deszczu,
Wszystko lśni i migocze, jak sen w żywym pyszcze.
Więc chwyć kredki, farby, co tylko masz pod ręką,
I daj tej wojowniczce duszę, życie i pieśń.
Niech barwy rozkwitną, jak kwiaty na łące,
A ona niech tańczy w kolorach słońca gorące.
