Gdy wąż w skorupie swój dom buduje,
Wtedy też z barw, co w sercu czuje,
Obraz ten zacznie ożywiać swe życie,
Malowany z pasją, w barwnym ukryciu.
Zieleń gałązek, co lekko się mienią,
Złoto słońca, co blaskiem go nienią,
Czerwień gorąca, jak ognia płomień,
Lub niebieski, co ciszą go chroni.
Każda łuska swą barwę odkrywa,
Gdy pędzel w dłoni z wprawą śmiga,
Skorupa wiruje, jak kręgi na wodzie,
W malarskim tańcu, w kolorów pogodzie.
Od głowy po ogon, dzieło powstaje,
Wspaniały wąż, co barwy poznaje,
W tęczowym szacie, wesoło się śmieje,
Kolorowanka piękna, co radość wleje.
Użyj też brązu, jak ziemi, co go chowa,
Bieli obłoków, co wiszą nad głową,
Fiolet jak zmierzchu, co kładzie się cicho,
By każdy kolor znalazł swoje lico.
