Drzewo życia się rozpościera,
Zielenią liści, z każdym wschodem słońca miera.
Brązowa kora, mocna, trwała,
W korzeniach swoich siłę zebrała.
Pnie się ku niebu, gałęzie się pną,
Kwiaty w pastelach barwnie rozkwitną.
Żółty blask słońca na liściach się mieni,
A niebieskie niebo mu towarzyszy w tej scenie.
Czerwone owoce, jak klejnoty lśniące,
Dodają uroku mu, tak zachwycające.
Fioletowe cienie w głębiach się chowają,
Gdy wiatr w konarach subtelnie grają.
Ziemia pod nim brązem się okrywa,
A trawa zielona wokół się rozwija.
Każdy pociągnięcie pędzla, kredki,
Tworzy obraz piękny, dla duszy odetchnięci.
To drzewo to marzenie, barwne i żywe,
W nim cała natura, potężna, prawdziwa.
Więc bierz kredki śmiało, niech kolory płyną,
Niech to drzewo życia rozkwitnie, jak nigdy, jak wciąż, jak co dnia!
